TYPOLOGIE

Typ budynku to zestaw ogólnych dyspozycji przestrzennych i wzajemnych relacji pomiędzy częściami budowli pozwalający wyodrębnić go z ogółu wszystkich budowli.

Problematyka typologi w architekturze była bardzo żywa w XIX wieku, kiedy to posługiwano się nią nie tylko w badaniach historycznych ale również stosowano jako narzędzie projektowe. Problem ten sprowadzano jednak często jedynie do kopiowania historycznych wzorców. Doprowadziło do do kompromitacji metody typologicznej i rozpowszechnienia się poglądu, iż jest ona przeszkodą w postępie wiedzy w dziedzinie architektury,

Ma ona jednak swoich zwolenników wśród architektów uznających ciągłość doświadczenia architektonicznego, spośród których należy wymienić przede wszystkim Aldo Rossiego (Rossi) i jego następców – przede wszystkim Antonio Monestiroliego. Ten architekt i teoretyk rozumie problematykę typu znacznie głębiej. Twierdzi on, iż określenie typu powinno być pojmowane jako dążenie do ogólności i powtarzalności cech determinujących. Oznacza chęć ustalenia stałych relacji pomiędzy częściami budynku tak, by zawarły w sobie i odsłoniły pewne wartości trwające w czasie. (Monestiroli) Odrzucenie takich rozważań prowadzi według Monestiroliego do pojawienia się rozwiązań o indywidualnej specyfice i w konsekwencji do nierozpoznawalności budowli. Skutkuje to całkowitym niezrozumieniem współczesnej architektury ze strony nieprofesjonalistów czyli społeczeństwa. Takiego właśnie niezrozumienia doświadczamy obecnie – dlatego podjęcie wysiłków w celu uczynienia architektury rozpoznawalną, w tym rozważań typologicznych, jest rzeczą konieczną.